Święto św. Stanisława Kostki

18 września obchodzimy święto św. Stanisława Kostki – patrona Polski, dzieci i młodzieży.

Stanisław urodził się w 1550 r. w Rostkowie na Mazowszu. Był synem kasztelana zakroczymskiego. Miał trzech braci i dwie siostry. Po odbyciu nauk wstępnych w domu, w wieku 14 lat został wysłany wraz z bratem do kolegium jezuickiego w Wiedniu. Pomimo tego, iż na początku nauka szła mu dość ciężko, na ostatnich latach studiów był już jednym z najlepszych uczniów. Stanisław w czasie wolnym dużo czytał i modlił się, nocą zaś oddawał się kontemplacji i umartwianiu poprzez biczowanie. Taki tryb życia nie podobał się jednak jego wychowawcy oraz bratu i kolegom, którzy nakłaniali go do porzucenia ascezy, docinając mu i znęcając się nad młodym pokutnikiem.

W grudniu 1565 r. Stanisław ciężko zachorował. Według jego relacji, kiedy był pewien śmierci, sama św. Barbara, patronka dobrej śmierci, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu Wiatyk. Potem zjawiła się również Najświętsza Maryja Panna z Dzieciątkiem i poleciła mu, aby wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Rano Stanisław wstał zupełnie zdrowy.

Święty bardzo chciał wstąpić do zgromadzenia Jezuitów, ale nie otrzymał zgody rodziców. W odpowiedzi na to zdeterminowany młodzieniec w sierpniu 1567 r. uciekł pieszo, w przebraniu żebraka, z Wiednia do Dillingen w Bawarii, gdzie przyjęto go na próbę do pracy w kuchni w kolegium jezuickim. Po kilku tygodniach dostrzeżono jego pobożność i pracowitość i wysłano go do Rzymu, gdzie wstąpił do nowicjatu.

Tam jednak Stanisław też nie zaznał spokoju, gdyż ojciec postanowił za wszelką cenę odwieść go od obranej drogi. W tym celu wysłał do niego list pełen wymówek i gróźb. Za radą zakonników Stanisław odpisał ojcu, że powinien on raczej dziękować Bogu, iż wybrał jego syna na swoją służbę.

Na początku 1568 r., w wieku zaledwie 18 lat, Stanisław złożył śluby zakonne.10 sierpnia tego samego roku, w uroczystość św. Wawrzyńca, napisał list do Matki Bożej i schował go na swojej piersi. Przyjmując tego dnia Komunię świętą, prosił św. Wawrzyńca, aby uprosił mu u Boga łaskę śmierci w święto Wniebowzięcia. Prośba została wysłuchana. Wieczorem tego samego dnia poczuł się bardzo źle. 13 sierpnia gorączka nagle wzrosła. 14 sierpnia u Stanisława pojawiły sie mdłości, wystąpił zimny pot i dreszcze, a z ust popłynęła krew. Późną nocą otrzymał ostatnie namaszczenie. Po północy 15 sierpnia 1568 r. odszedł do wieczności.

Kult św. Stanisława zrodził się bardzo szybko. Kiedy w dwa lata później otworzono jego grób, znaleziono ciało świętego nietknięte rozkładem. Stanisław Kostka został beatyfikowany w 1602 roku przez papieża Pawła V, a kanonizowany przez Benedykta XIII 31 grudnia 1726 r.

Św. Stanisławowi Kostce przypisuje się zwycięstwo Polski odniesione nad Turkami pod Chocimiem w 1621 r. W tym dniu bowiem o. Oborski, jezuita, widział św. Stanisława na obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc. Król Jan Kazimierz przypisywał także orędownictwu świętego zwycięstwo odniesione pod Beresteczkiem (1651).

Relikwie świętego spoczywają do dziś w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie. Dwieście lat po kanonizacji świętego sprowadzono do Polski cząstkę jego relikwii. W uroczystościach wziął udział m.in. prezydent RP Ignacy Mościcki. Od 18 września 2011 część relikwii spoczywa w parafii św. Stanisława Kostki w Sulechowie.

W ikonografii św. Stanisław Kostka przedstawiany jest w stroju jezuity. Jego atrybutami są: anioł podający mu Komunię, Dziecię Jezus trzymane na ręku, krucyfiks, laska pielgrzymia, lilia, Madonna, różaniec.